Lopersdip

Lopersdip

6 mei 2019 0 Door Ma-Malu

Mijn liesblessure van afgelopen zomer hakte er wel enorm in. Volgens de fysio mocht ik weer gewoon opbouwen en verder gaan. Helaas dacht mijn hoofd er niet zo over. Bang om weer een blessure te krijgen liep ik op eieren. Langzame trainingen waarbij ik zo ontzettend geforceerd liep. Zo zat het genieten van hardlopen er echt niet in.

Sinds de Zevenheuvelenloop in november heb ik dan ook niet veel gelopen. 1 keer in de week of zelfs 1 keer in de maand. Korte loopjes die ontzettend zwaar voelden en een enkele 10k die vanuit mijn tenen moest komen.
Weten dat het vooral tussen mijn oren zat werkte ook niet motiverend. Ik kwam niet uit mijn hoofd en maakte mezelf gek tijdens de eerste meters.

“Als ik 2km loop is dat voldoende. Jeetje wat is het zwaar. Heb ik nu nog geen km gelopen. Ik kom niet eens vooruit. Wat een schijnvertoning. Denk ik nu echt een hardloper te zijn?”

Allemaal onzin natuurlijk, maar ja daar heb je tijdens het lopen natuurlijk niks aan. Gelukkig is lijkt die lopersdip te zijn opgelost. Hoe? Ik weet het niet zeker. Misschien had ik de rust nodig om nu weer opnieuw te beginnen. Misschien komt het door mijn man die mij weer heel subtiel aan mijn 36K challenge in september herinnerde. Misschien komt het omdat ik de afgelopen loopjes gedeeltelijk met mijn zusje meeliep om daarna zelf wat verder te gaan. Wat het ook was: ik ben weer aan het hardlopen. Afgelopen week liep ik zowaar 3 keer en ik kijk alweer uit naar de volgende keer.