Disney Paris Magic Run Weekend

Disney Paris Magic Run Weekend

23 oktober 2018 0 Door Ma-Malu

Geen verwachtingen, maar genieten was het doel. Vrijdagochtend 21 september reden we dan vanuit Nederland naar Parijs. Een reis van ongeveer 4,5 uur, maar door de files uiteindelijk een uur later dan verwacht aangekomen in ons hotel. Samen met mijn man en zusje gingen we dit weekend de 36k challenge doen. Appeltje, eitje, want daar hadden we voor getraind.
Niet helemaal, want ik moest natuurlijk een 3,5 weken voor de race een liesblessure oplopen. Balen, maar ik kon gelukkig wel “hard” lopen.

De 5k
Voor alle afstanden zaten we in hetzelfde startvak. Startvak D. Dat betekende al dat de tijden die we door hebben gegeven niet waren gebruikt bij het indelen. Jammer, maar we vonden het wel best. We waren erbij en daar ging het om. De 5K was een familierun en in ons startvak zaten ook nog best veel kinderen. Waar ik mij over verbaasde. Hoe kun je kleine kinderen in het een na laatste startvak zetten. Iedere startvak werd weer opgedeeld in kleine waves die om de 3 min vertrokken. Toch duurde het nog minstens 45 min voordat wij konden vertrekken.

Eindelijk was het dan zover. Wij mochten. Ik genoot van de sfeer, maar was ook erg zenuwachtig. Zou mijn blessure niet erger worden? Kon ik het wel aan. Al die zorgen waren voor niets, want mede door mijn strenge pacers heb ik de 5k zonder enig probleem uitgelopen. De kilometers waren voorbij gevlogen door alles wat te zien was tijdens de route en natuurlijk door de geweldige sfeer.

De 10K
Om 4.45u ging de wekker, maar ik was ruim daarvoor al wakker. Zenuwachtig of ik de 10k wel zou kunnen lopen. Na het oplopen van de blessure had ik niet meer dan 6km gelopen en altijd met minimaal een dag rust ertussen. Iets voor 6 stonden wij op het perron te wachten op de trein. Fris. Ik had een oude vest meegenomen die ik eventueel in het startvak achter kon laten. In het startvak zag ik meer mensen die zich afvroegen waarom ze zich in hemelsnaam hadden opgegeven voor deze race. Koud! We besloten met vest aan te rennen en ergens onderweg de vest wel af te doen. Die zouden worden verzameld en uiteindelijk uitgedeeld worden aan daklozen in heel Frankrijk.

We hadden nog niet lang gelopen of daar was Mainstreet. Vanaf het moment dat ik besloot deze challenge aan te willen gaan was dit moment dat ik altijd voor ogen had als ik trainde. Ik zou straks daar door Mainstreet rennen met zicht op het kasteel van Doornroosje. De race ging heel goed. We hadden afgesproken om bij ieder drankenpost eventjes te wandelen. Zo voldeed ik ook aan het advies van de fysiotherapeut. Walk-Run-Walk met nadruk op Walk. Toch ging de race al rennend beter dan verwacht. Wat genoot ik ervan. En telkens als ik harder wilde gaan zorgden mijn twee pacers dat ik gas terugnam. De 10K was in een oogwenk voorbij.


De 21K

Dit was waar ik naar toe had gewerkt. Mijn eerste officiële 21k. Ik wist dat het een emotionele run zou zijn. Een heel jaar trainen, gepest worden door mijn coach om te zorgen dat ik mentaal sterk genoeg zou zijn om die race uit te lopen. Op dit moment zou het moeten doen blijken of alles niet voor niets is geweest.
Ook vandaag vertrokken wij zo’n 45 minuten na het eerste startschot. De eerste kilometers gingen redelijk. Ik merkte algauw dat het niet lekker ging op stukken waar we omhoog gingen. Ik besloot die stukken maar te wandelen. In mijn hoofd schoot al de gedachte dat ik volgend jaar terug zou komen en dat ik dan deze race echt hardlopend zou doen. Iedere kilometer werd aangegeven. De ene ging wat makkelijker dan de ander. Bij 10K had ik het even moeilijk. 21K is dan best lang en veel, maar bij 15K dacht ik weer nog een paar te gaan. Het zwaarste was dat ik mezelf moest inhouden omdat ik wist dat dan de race zou kunnen uitlopen. Bij de 19de kilometer durfde ik dan eindelijk sneller te gaan. Dat was heerlijk! De laatste 600m langs al die toeschouwers, waaronder hardlopers die al binnen waren en trots met hun medailles de anderen stonden aan te moedigen. En daar een paar meter voor de finish brak ik. Hand in hand met mijn man liep ik over de finish terwijl ik tegen de tranen vocht. Ik wilde een mooie finish foto. (Niet een met dikke ogen en een rood neus). Maar daar, daar bij de finish drong het tot me door dat ik het gewoon had gedaan. 36Kin 3 dagen. Wat ik een jaar eerder nog niet had durven dromen, had ik gedaan. Mijn eerste officiële 21K, op de meest magische plek van de wereld. Een plek waar dromen uitkomen als je er maar in blijft geloven! (Natuurlijk alleen maar gelukt dankzij de steun van mijn man, zusje en pesterijtjes van mijn coach!)